ditsem website banner no 1 2017

Glybanier

-►Diepste vernedering van Springbokrugby nog vierkantig gelê voor diskriminerende kwotas van mislukte ANC-regering -►Taxi-oorlog: Vierderangse korrupte taxiverenigings kan nie kompeteer met eerstewêreld Uber-taxidiens -►“The US has great strength and patience, but if it is forced to defend itself or its allies, we will have no choice but to totally destroy North Korea.” – pres. Donald Trump voor VN Algemene vergadering -►HTS Louis Botha, Bloemfontein: Verkragting van 14-jarige deur drie skoolseuns – nog geen skorsing -►Korrupsie kos SA jaarliks minstens R27 Miljard en 76 000 werksgeleenthede – Min. Van Ekonomiese Ontwikkeling Ebrahim Patel

As verligting vir die kernoorlog waarmee Noord-Korea dreig, het die VN Veiligheidsraad met sy 15 lidlande eenparig besluit om strenger sanksies in te stel, o.a. 'n verbod op tekstielgoedere uit Noord-Korea, beperkings op verskaffing van brandstofvoorrade en verklaring dat dit voortaan onwettig gaan wees vir buitelandse maatskappye om besigheid met enige Noord-Koreaanse instansie te doen.

In reaksie het die Noord-Koreaanse ambassadeur by die VN gesê sy land “is gereed om 'n uiterste vorm (van verdediging) te gebruik. Die komende maatreëls (wat Noord-Korea gaan volg) sal die VSA die ergste pyn laat beleef wat dié land tot nog toe in die geskiedenis getref het.”

Intussen hanteer China met sy lang gemeenskaplike grens met Noord-Korea 93% van die buitelandse handel van laasgenoemde. Dit wys hoe sterk hefboom China op Noord-Korea kan hê – en eintlik waarskynlik aandadig is aan die opkoms van Noord-Korea as potensiële kernmag.

Nadat Standard Bank vir vier jaar twee mede-uitvoerende hoofde gehad het in die persone van Sim Tshabalala en Ben Kruger, is aangekondig dat Kruger met onmiddellike effek sy pos verlaat. Hy bly egter in diens van die bank, maar sal voortaan aan Tshabalala verslag doen.

Die voorsitter van Standard Bank is Thulani Gcabashe. In 2007 het die Industrial and Commercial Bank of China (ICBC) 'n aandeel van 20% in Standard Bank gekoop vir $5,5 miljard.

AfriVriendelik, 'n inisiatief van AfriForum, bied tans 'n Entrepreneur van die Jaar-kompetisie aan met die oogmerk om entrepreneurs te bemagtig en te motiveer. Die enigste vereistes vir die kompetisie is dat 'n onderneming reeds 'n jaar lank in bedryf moet wees, dat dit kliënte in Afrikaans moet bedien en dat dit 'n teenwoordigheid op sosiale media moet hê.

Inskrywings sluit op 5 Oktober 2017, waarna 10 finaliste aangewys sal word, waarvoor die publiek dan tussen 10 en 20 Oktober kan stem en waarna die finale beoordeling plaasvind. Die volgende pryse is op die spel: ’n Video (advertensie) vir die onderneming se persoonlike verspreiding op sosiale media / ’n Webtuiste (splinternuut óf ’n opgradering van huidige webwerf) en gratis hostingkoste vir een jaar / ’n Mentorsessie / Hulp met die skep van sosiale en aanlynteenwoordigheid / ’n Apple MacBook Air / ’n Artikel in Forum Tydskrif met sy meer as 150 000 eksemplare.

Vir meer besonderhede besoek www.afrivriendelik.co.za.

Die bekende hartchirurg dr. Susan Vosloo is in Durban twee keer deur lede van die eThekwini metropolisie van die pad getrek, geterroriseer om omkoopgeld te betaal vir 'n gewaande verkeersoortreding en gedreig om 'n naweek in die tronk opgesluit te word. Dit het gebeur terwyl sy die stad besoek het om die 27ste kongres van die SA Oorplantingsvereniging (SATS) by te woon.

Die eerste voorval het plaasgevind toe sy op pad na haar hotel was en by 'n rooi verkeerslig gewag het toe die metropolisie langs haar intrek met flitsende ligte en loeiende sirene. Sy was onbewus van enige verkeersoortreding. Die aggressiewe beamptes het haar 'n asemtoets laat doen, maar dit was negatief. Sy is nogtans gedreig met arrestasie, waarop omkoopgeld geëis is. 'n Geskokte Vosloo het R100 oorhandig, waarna sy toegelaat is om te vertrek.

Later die aand het sy met 'n vriend teruggekeer na die plek van die voorval en het hulle weer dieselfde metrovoertuig teengekom. Weer is hulle met aggressie behandel, 'n asemtoets laat doen en van rassisme beskuldig, maar tog toegelaat om ongedeerd te vertrek. Hulle het die voorvalle die volgende dag by die SAPD-stasie Durban Sentraal gaan aanmeld, waar hulle, volgens hulle, professioneel en beleef behandel is.

'n Dag voor die voorval in Durban is Vosloo op 'n glansgeleentheid in Kaapstad aangewys as die Sake-ambassadeur van die Jaar van die Kaapstadse Sakekamer en Die Burger

Kleinmond en die aangrensende Bettysbaai verkeer in 'n staat van beleg nadat swart en gekleurde inwoners van die gebiede Over Hills op 'n massaplundertog gegaan het en huise en winkels van hoofsaaklik blankes aangeval het. Hulle sê dit gaan oor huise wat hulle al vir 10 jaar belowe is deur die DA-beheerde Overstrand Munisipaliteit, maar nog nie gerealiseer het nie.

Berigte op sosiale media het dit egter dat die betogers, wat brandbomme in erwe en huise ingooi, rotse langs heuwels laat afrol en fynbos aan die brand steek, sê dit is tyd dat die eiendomme van blankes oorgeneem word. Daar word ook die siening uitgespreek dat die onluste deel is van 'n ANC-plan om die Wes-Kaap onregeerbaar te maak.

Op hierdie stadium is die situasie steeds uiters plofbaar.

Die ANC raak al meer verskeurd in verwoede binnegevegte, met die jongste dat die Natalse hooggeregshof beslis het dat die ANC- leiersverkiesing in KZN in 2015 onreëlmatig was en dat die huidige provinsiale leierskap onder voorsitter Sihle Zikakalala onwettig is. Dit is van groot betekenis in die verbete presidensiële opvolgstryd tussen pres. Jacob Zuma en adjunk-pres. Cyril Ramaphosa, met Senzo Mchunu wat Ramaphosa steun en sy opponent Zikakalala wat in die Zuma-kamp is.

Afgesien van ANC-LPs wat openlik afvallig is en Zuma onttroon wil sien, is ANC-voorbokke Jeff Radebe, Lindiwe Sisulu, Matthews Posa en Baleka Mbete ook kandidate in die presidensiële wedloop, benewens natuurlik Nkosazana Dlamini-Zuma. Daarby is leierskorpse in ander provinsies erg verdeeld, met die Wes-Kaap, Oos-Kaap en Noord-Kaap blykbaar pro-Ramaphosa. In die Vrystaat is ook 'n verlammende tweestryd tussen premier Ace Magashule en sy adjunk-voorsitter Thabo Manyoni.

Voorts het die huidige president van die ANC Vroueliga Bathabile Dlamini erg gebots met haar voorganger Angie Motshekga, Minister van Basiese Onderwys. Die Minister van Hoër Onderwys Blade Nzimande is 'n fel kritikus van Jacob Zuma.

Politieke sluipmoorde binne ANC-geledere is al meer aan die orde van die dag, veral in KZN, terwyl die erns van die tweespalt blyk uit die jongste berigte dat volgens Adjunk-minister Bheki Cele pres. Zuma beplan om adjunk-pres. Ramaphosa in die pad te steek en te vervang met sy voorkeur-opvolger en eks-vrou NDZ.

Op hierdie stadium kan nie gesien word hoe die versplintering in ANC-geledere ooit weer geheel gaan word nie. Dit gaan tans onverbiddelik oor wie gaan wen en die mag verkry, met die verloorders wat duidelik nie 'n neerlaag gaan aanvaar nie en hul eie agenda gaan implementeer, al lei dit selfs tot anargie.

Met hierdie binnegevegte binne die regerende organisasie is die land inderdaad op 'n kruitvat, wat egter, indien dit ontplof, veel meer positiewe as negatiewe gevolge kan hê.

In 'n mediaverklaring sê die Afrikanerbond die volgende oor die implikasies van die rol van die Britse skakelfirma Bell Pottinger in SA: “Dit is met ongeloof wat mens die laaste ruk kennis neem van die onderduimse werk waarmee die Bell Pottinger Groep in Londen bygedra het tot ongekende rassepolarisasie in SA. ‘n Vreemde groep individue in SA waaronder die Gupta-familie, die Zuma-familie en spesifiek dan Duduzane Zuma, asook die opperste fanatieke BLF leier Andile Mngxitama, het almal ter wille van eie belange dit goedgedink om ʼn rasgedrewe agenda in SA te bevorder en daarvoor is die Bell Pottinger maatskappy vanuit Londen aangewend.

“Terwyl die maatskappy sukkel om sy eie beeld te herstel, is enorme skade in SA aangerig. Vanuit die SA perspektief waar ʼn rasgedrewe agenda die gesprek van die laaste paar jaar bepaal het, het Bell Pottinger olie op die vuur gegooi.

“Vrae moet dus gevra word oor die fondse wat die Guptas en die Zumas aan die groep betaal het om die onderduimse werk in SA te verrig. Die Oakbay betalings alleen aan Bell Pottinger beloop na raming meer as R20 miljoent. Dit sluit in minstens 100 000 Britse pond wat Oakbay maandeliks betaal het, maar uitgesluit die betalings deur Duduzane Zuma gemaak.

“Die logiese verdere stap vir Bell Pottinger sou wees om die R20 miljoen plus wat onregmatig vanuit SA betaal is vir hul onderduimse werk, na Suid-Afrikaners terug te kanaliseer in die vorm van brugbou-inisiatiewe tussen Suid-Afrikaners.” 

In 'n mediaverklaring sê die DA dat 'n amptelike ondersoek is gevra na beweringe dat daar 'n ondergrondse eenheid funksioneer binne die Staatsveiligheidsagentskap (SSA) en dat dit politieke teenstanders van pres. Jacob Zuma teiken, met direkte verslaggewing aan laasgenoemde en die betrokke minister David Mahlobo. Voorts word beweer dat die eenheid befonds word uit o.m. R17 miljoen in buitelandse valuta wat gesteel is tydens 'n inbraak in die kantore van SSA in Desember 2015.  

Die inbraak is na bewering gevolg deur die volgende verdere inbrake by kantore van sleutelstaatsinstansies:

  • Intelligensie-eenheid van Dept. van Verdediging Des. 2015 – 50 skootrekenaars met sensitiewe inligting gesteel
  • Kantoor van die hoofregter Maart 2017 – 15 rekenaars met vertroulike inligting gesteel
  • Hoofkantoor van die Valke Julie 2017 – rekenaars gesteel
  • Nasionale Vervolgingsgesag Julie 2017 – 2 skootrekenaars gesteel

Die ontsettende skreiende armoede waarin talle blankes, veral Afrikaners, in Suid-Afrika verval het, het grafies weer onder die aandag gekom met 'n verslag wat Daniël Lötter van Front Nasionaal in Pretoria oor die Munsieville blanke plakkerskamp getiteld Waar ‘n volk sy skaamte weggegooi het, geskryf het en wat op sosiale media versprei is.

Hierdie verslag is deur Ditsem Nuus op sy webwerf en Facebook-blad gepubliseer en het 'n stortvloed van reaksie ontlok dit het die besoekerstelling op elk van hierdie twee digitale media opgejaag van ongeveer 2 500 per maand na sowat 30 000 in vier dae. Die positiewe reaksie, wisselende vanaf diepe empatie tot daadwerklike aanbiedinge om hulpverlening, roep duidelik na 'n gekoördineerde en volhoubare oplossing vir die langtermyn.

Ten einde die aangeleentheid van Afrikaner-armoede en morele verval in perspektief te kry en dit op 'n effektiewe hanteerbare wyse aan te bied, het Ditsem Nuus hierdie beskeie gepoogde omvattende memorandum opgestel. Dit bevat 'n verkorte weergawe van die genoemde Munsieville-verslag, tesame met geag te word toepaslike bywerkings.

Die grootste oorsaak van die huidige tragiese verval van 'n groot deel van die Afrikanervolk is sg. regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging (SEB) wat sedert 1994 stelselmatig in 'n veelvuldige, doelgerigte regeringsprogram verpak is, met die doel om die blanke uit die hoofstroom van die landsekonomie te druk. Dit het gelei tot ongekende sosio-ekonomiese verval onder groot dele van hoofsaaklik die Afrikaner-gemeenskap en die verskyning van talle blanke plakkerskampe en ander armoedige nedersettings.

Volgens Solidariteit Helpende Hand was daar enkele jare gelede reeds 600 000 blankes in armoede in die land, met 131 000 gesinne wat dringend hulp benodig en wat toeneem teen 'n koers van sowat 7 500 gesinne per jaar oftewel 650 gesinne per maand. Die situasie herinner onwillekeurig sterk aan die treurige sosio-ekonomiese omstandighede waarin die Afrikaner in die eerste vier dekades van die vorige eeu verkeer het, nadat die volk in wording moes herstel van die verwoesting van die Anglo-Boere-Oorlog, gevolg deur die nagevolge van die Eerste Wêreldoorlog en die Groot Depressie.

Destyds het leiers egter op verskillende terreine in Afrikanergeledere inisiatief geneem en in 1916 die Helpmekaarfonds gestig waardeur begin is om Afrikaners letterlik pennie vir pennie ekonomies en maatskaplik op te hef. In 1929 het die regering die Carnegie Kommissie benoem om ondersoek te doen na steeds haglike sosio-ekonomiese toestande en die Carnegie-verslag in 1932 het baie gedoen om rigting te gee aan opheffing op verskillende gebiede.

Dit het weer aanleiding gegee tot die hou van 'n Volkskongres in Oktober 1939, waaruit die Reddingsdaadbond met die leuse 'n Volk red homself twee maande later in Desember 1939 gestig is. Laasgenoemde het as voertuig gedien vir die sneeuballende opkoms van die Afrikaner in die tweede helfte van die 20ste eeu.

Wat baie gehelp het om momentum te gee aan die sosio-ekonomiese opstaan van die Afrikaner, was die gepaardgaande opkoms van Afrikaner-nasionalisme in die vorige eeu, en wat gekulmineer het in die konsolidasie van volkome politieke seggenskap in 1948 en veral in die totstandkoming van die Republiek van Suid-Afrika in 1961. Die Afrikaner as volk het 'n bloeihoogtepunt onder dr. HF Verwoerd in 1966 bereik, maar met sy sluipmoord in dieselfde jaar het die Afrikaner eenvoudig op 'n afdraandepad begin gaan.

Dit het stelselmatig uitgeloop op die roemlose magsoorname aan ‘n ANC-regering in 1994, wat aanvanklik onder pres. Nelson Mandela gehuldig is as 'n wen-wen politieke skikking. Ná sy uittrede is die euforie van 'n reënboognasie geleidelik verwater deur 'n toenemende vyandiggesinde regering met sy toepassing van sg. regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging en rassekwotas op elke terrein.

Onder pres. Jacob Zuma is sedert 2009 die remme van die anti-blanke veldtog losgemaak, terwyl eskalerende korrupsie en wanbestuur die eens trotse land in 'n moeras laat ingly het. Die res is geskiedenis en dit is waar ons vandag staan.

Teen hierdie agtergrond lees vir rekorddoeleindes 'n verkorte weergawe van die genoemde Munsieville-verslag soos volg:

Waar ‘n volk sy skaamte weggegooi het

  • Daniël Lötter

Nog nooit in my lewe het enigiets wat ek moes skryf, soveel van my geverg nie, dis wat in Munsieville by Krugersdorp aangetref word. Dit was op ‘n tyd ‘n ashoop – ‘n plek waar mense vuilgoed weggegooi het. Nou is dit mense wat daar weggegooi is.

 

Bejaarde mans met verrimpelde hande. Kinders met groot oë… net oë waarin daar niks uitdrukking meer is nie. Kinders wat na dinge kyk sonder om in te neem wat hulle sien, want dinge rondom hulle is maar net daar, dit het geen nut nie.

 

Uit die maalkolk van die menslike gang aan die Gautengse Wes-Rand het hulle hier uitgespoel. Die man in die sinkhok – wat op ‘n afstand lyk soos die tipiese hok wat op ‘n boereplaas staan vir die werfhond. Maar dis ‘n mens wat daarin skuiling maak.

 

Die man wat geopereer is vir ‘n breuk, maar die wond is nou oop. 13 cm lank, 5 cm wyd en stinkend van die verswering van septisemie. “Het jy vir my pleisters gebring?” vra hy. “Ek gee hom nog ‘n week,” sê die ou man wat saamloop. “Dis die vyfde een vanjaar. Hulle wonde raak septies en hulle sterf.”

 

Nie ver daarvandaan is ‘n skuiling waarin twee bejaardes woon. Hulle het albei meer as 70 lewensjare agter die rug. In Zimbabwe was hy ‘n welvarende man, ‘n loodgieter. Maar hy is daar verdryf en hy kon nie sy voete hier weer vind nie. Die vrou lê. Sy het nie meer voetsole nie, die onderkant van haar voete is ‘n gistende wond. Maar die klinieksusters kom nie na hierdie plek toe nie. Sy moet gestut word om aan te sukkel tot waar ‘n taxi haar kan oplaai en by ‘n staatshospitaal gaan los.

 

En die klinieksusters is nie die enigste wat hier wegbly nie. “Die vrou daar oorkant se man is ‘n rukkie terug dood,” sê die ouman wat saamloop. “Die predikante wou nie hierheen kom om te help nie. Ons het een van die swart pastore wat in die veld kerk hou gevra om hom te begrawe.”

 

Tussen die klippe speel ‘n klompie kinders. Dis ‘n moedelose spel, sonder doelwit of rede. Hulle ken selfs die mees basiese vaardighede nie, want wanneer anders kinders leer om te tel deur ‘n ma wat sê: “Gaan haal vir my 3 eiers” of “Hardloop gou kafee toe met hierdie R20 noot en koop ‘n brood. Kyk dat jy die regte kleingeld kry,” leer hulle dit nie aan nie. Hier is selde drie eiers om te gaan haal en R20 is ‘n fortuin wat hulle nie ken nie.

 

Die kinders speel in Afrikaans, dis asof die woorde van hulle spel wegskram van hierdie verrotte aarde af. Dis nie ‘n taal wat jy op ‘n ashoop wil hoor nie. Daar is geen skaduwee nie, geen bome of struike nie, geen vrugbare grond vir groente nie, geen water om dit mee nat te maak nie. Dis net die glansende wit son bo hulle wat hierdie spel waarneem. En tog speel hulle…

 

Dit is die teenstrydigheid, die harde afbakening van realiteite wat ‘n mens die diepste tref wanneer jy hier loop. Die opslaankaia wat pynlik netjies en skoon is met die handgeskrewe kennisgewing langs die deur: “Hier klop jy voor jy inkom”. Nie omdat daar iets in is om weg te steek nie – op hierdie ashoop van menslike verval kan niks weggesteek word nie. Maar omdat die enigste anker nog die laaste bietjie selfrespek en eiewaarde is.

 

“Voor een van die skuilings staan ‘n lamlendige houtbankie met ‘n dogtertjie daarop. Die krulle van die ligbruin, toutjieshare kleef aan haar voorkop en laag in haar nek vas. Miskien is sy drie, dalk al ses. Sy is vuil met die vuilheid van baie dae en sy hoes terwyl sy klaend na haar ma roep. “Die ma is netnou hier weg saam met die Nigeriërs, sy sal terugkom met geld en kos vir die kleintjie na vanaand se kant toe,” sê die ouman wat saamloop.

 

Wanneer sy vanaand terugkom sal sy oorstap na die saamgebondelde kaias en hop-huise waarin die swart inwoners van hierdie plek woon. Hulle het darem water en toilette. En daar sal sy ‘n kom water bedel om die stank van misbruik van haar liggaam af te was. Almal doen dit – want die lopende water en toilette wat hulle drie jaar gelede beloof is, het nog nooit gekom nie.

 

Sy sal haar liggaam daarmee was, maar die etterende sweer aan haar gees sal sy nie kan genees nie. Dit het al té stukkend geraak. En die dogtertjie sal volgende jaar 4 jaar oud wees, en dan 5 en dan 6 en niemand weet wanneer die eerste keer sal wees dat ‘n Nigeriër hom aan haar vergryp nie. Want daar is niemand wat dit sal kan keer nie.

 

‘n Mens ry nooit terug na ‘n ashoop om te gaan kyk wat het geword van die goed wat jy weggegooi het nie. En dit is dalk die verskriklikste aanklag van alles – niemand kom hierheen om te kyk wat het geword van sy broers en susters wat weggegooi is nie.

 

Ek ken my kollega, Lenel Cotty Wessels van Front Nasionaal, ‘n sakevrou, ‘n beplanner, ‘n doener, ‘n strateeg, maar toe sy my gisteraand bel kon ek hoor dat sy emosioneel hard getref is. Sy het gery na dié plek om te gaan kyk hoe lyk die realiteite van blanke armoede. En sy het ‘n kykie gehad in die ingangsportaal van hel op aarde….

Op die Internet is meer inligting oor Munsieville beskikbaar en het Ditsem Nuus aan die hand daarvan vir Amanda de Lange van Krugersdorp en VF Plus-raadslid van die plaaslike munisipaliteit per epos gevra vir haar inset, wat sy insiggewend en, verkort, soos volg gegee het:

Ek kom reeds die afgelope 11 jaar saam met die aanvanklike blanke inwoners van Munsieville wat voorheen eers in Kroningspark  gewoon het maar d.m.v.‘n hofbevel na Munsieville verskuif is einde van 2014.

 

Drie maande nadat die grootste gros mense na Munsieville verskuif is en in haglike omstandighede in papierdun 3 x 3 m sinkstrukture geplaas is, het ek ‘n afvaardiging van die MRK (Menseregtekommissie) daar gehad na ‘n klag wat ek ingedien het.  Die uitslag was dat Mogale City behoorlike behuising met water aan die gemeenskap moes verskaf.  Ongelukkig het die gemeenskapsleier dit op daardie stadium van die hand gewys met die bewering dat hulle nie probleem het met die situasie nie.

 

Die getal wit inwoners van Pongoville, soos die area bekend staan, het intussen drasties gegroei en die omgewing het van eens karig en ontoereikend na ‘n plakkerskamp in die ware sin van die woord verval met vullis, vuil kinders, vermaarde diere en dikwels siek inwoners.

 

Deur die jare was daar verskeie prominente hulporganisasies en vrywilligers wat gekom en gegaan het – om verskeie redes.  Ek was self aktief onder die inwoners, maar moes ongelukkig ook onttrek en op hierdie stadium hou ek slegs ‘n oog oor die verwikkelinge.

 

Daar is steeds groepe vrywilligers en skenkers wat deurgaans kos en klere neem en kerkgroepe wat na die emosionele sy omsien.  In hoe mate die geskenkte kos, klere en meubels die mense bereik, sal ek nie kan sê nie. In die gevalle waar skenkers die pakkies en ware self aan die inwoners uitdeel, word daar uiteraard meer waarde toegevoeg.

 

Irene (Abbott) van Niekerk wat saam met haar man Hugo, die afgelope 11 jaar as gemeenskapsleiers vir die wit ‘plakkers’ opgetree het, is onlangs oorlede.  Uiteraard het dit ‘n groot emosionele impak op die inwoners gehad, vir welke rede ookal, maar hulle stryd om oorlewing bly hul eerste prioriteit.

 

Ek het kort na hulle intrek gereël dat daar ‘n mobiele kliniekdiens beskikbaar is vir die siek- en oumense wat nie vervoer of fondse het om na ‘n kliniek of staatshospitaal te gaan nie.  Volgens Mogale City (Krugersdorp) gesondheidsdepartement verkies die mense egter om apteek en staatshospitale toe te gaan.

 

Onder die omstandighede oorleef die mense op hulle manier, maar hulle lewensomstandighede is werklik nie aanvaarbaar nie.  Daar is ongelukkig geen alteratief op die stadium beskikbaar nie en elkeen maak maar sy ‘huis’ en omgewing so gemaklik moontlik.  Hoewel daar ook heelwat struwelinge onder hulle heers, is dit tog ook ‘n groep mense wat saamstaan wanneer dit moet. 

 

Die aanvanklike vrese dat daar probleme met hulle anderskleurige mede-inwoners ondervind gaan word, is gelukkig niks meer as net vrese nie.  Daar heers ‘n tipe van gemeensaamheid tussen al die verarmdes in hulle gedeelde nood, behalwe as daar vuisgeslaan word by die sjebeens.

 

Daar is natuurlik ook diesulkes wat ‘n nederige werkie het en moeite doen met hulle woonplekke en sommiges het selfs ‘n klein tuintjie met groente en ‘n boompie of twee.  Dit is nou nie jou tipiese suksesstorie nie, maar hulle oorlewingsdrang en deursettingsvermoë onder omstandighede is merkwaardig. 

 

Ons maak seker dat die skoolgereed kinders by die naaste skole ingeskryf word aan die einde van die jaar en ek het kontak met die skole om uitsonderlike probleemgevalle te identifiseer vir hulp van watter aard ookal.  Baie van die kinders moet remediërende onderrig kry.  Die kinders is almal op die skole se ‘sopkombuis’ lyste om ten minste seker te maak dat hulle een basiese ete per dag kry.  Vakansies is natuurlik ‘n ander storie, maar daar is by tye groepe vrywilligers wat een of ander vakansieprogram aanbied om die kinders te stimuleer en besig te hou.

 

Die pogings mag klink na iets maar inderwaarheid is dit werklik nie veel of genoeg nie.  Ons kan ongelukkig nie wegkom van die realiteit dat toenemende verarming onder blankes ‘n realiteit is en daar eenvoudig nie ‘n plan B is om dit te bekamp nie.  Munsieville se ‘wit plakkers’ oorleef letterlik van dag tot dag op hulle besonderse manier terwyl fisiese en emosionele verwaarlosing sy tol eis.  Grootmense en kinders, hulle is almal vuisvoos van armoede en konstante swaarkry.

Munsieville is slegs 'n gevallestudie en is daar veel meer sulke voorbeelde van Afrikaner-verval, asook wat uit talle oorde gedoen word om dit teen te werk en mense maatskaplik op te hef. So bv. het Solidariteit Helpende Hand al groot werk gedoen, terwyl individue soos Gideon van Deventer van Welkom met sy Projek Nehemia ook feitlik voltyds daarmee besig is. Daar is ook ander projekte, maar dit is ongekoördineerd.

Die glansboek Gebroke Land deur Kraal Uitgewers met dr. Danie Langner as redakteur gee uitstekende inligting en foto’s van Afrikaner-armoede sedert 1902 tot en met 2009. In November 2015 het dr. André Dannhauser 'n insiggewende skripsie vir 'n honneursgraad in berading uitgebring getiteld Afrikanerarmoede: 'n Pastorale reaksie.

Dit is egter so dat hulpverlenigingsprojekte nie op 'n landswye basis gekoördineerd is nie, terwyl dit duidelik is dat die probleem tans eenvoudig onder die hulpverlening uitgroei. Daar is huidig nie betroubare syfers oor die omvang en graad van blanke armoede en verval nie, maar na raming kan die aantal blankes tans in armoede in die land tussen 800 000 en 1 miljoen, of selfs meer, beloop.

Met blanke armoede gedurende die eerste vier dekades van die vorige eeu was die Afrikaner egter in die gunstige posisie dat die politieke hefboom in sy hande was, maar vandag is hy polities ontmagtig. Toe kon die Afrikaner regeringshulp monster, maar vandag is hy op sy eie genade aangewese.

Die groter werklikheid in hedendaagse Suid-Afrika is natuurlik dat volgens 'n pasvrygestelde verslag van StatsSA leef sowat 30,4 miljoen mense in die land in armoede, oftewel 55,5% van die bevolking. Die getal mense wat onder die 2015-broodlyn van R441 per maand leef, het met 2,8 miljoen toegeneem - vanaf 11 miljoen in 2011 tot 13,8 miljoen in 2015.

Vir die huidige en die pad vorentoe is die volgende brandende vrae:

  • Wat nou gedoen om Afrikaner-armoede en sosio-ekonomiese verval volhoubaar en vir die langtermyn te remedieer?
  • Erken die Afrikaner homself nog hoegenaamd as 'n volk in eie reg?
  • Gaan ons die huidige situasie so laat voortdryf met die kanker al groter wordend en die Afrikaner as volk al hoe meer geërodeer?
  • Of gaan daar 'n omvattende en gekoördineerde inisiatief uit eie geledere kom om eietyds die bul by die horings te pak onder weereens die leuse 'n Volk red homself?
  • Watter ander voorstelle is daar ter oplossing vir die Afrikanervolk?

Na die mening van Ditsem Nuus lê die oplossing daarin om die groter prentjie ook raak te sien, nl. dat benewens blanke armoede, ook verbandhoudende aspekte daadwerklik soos die doelgerigte geweldsmisdaad teen blankes, veral wreedaardige plaasmoorde; aanslag teen Afrikaans; rassekwotas op elke terrein; skool- en tersiêre onderrig; beswaddering van die karakter van die Afrikaner deur elke Tom, Dick en Herrie; ens. – ja, die onverklaarde burgeroorlog teen blankes en in besonder die Afrikaner – daadwerklik aangespreek word.

Waarskynlik is die eerste stap 'n eietydse Volkskongres vir Afrikanerleiers wat kan, wil en opreg is. Dit alles benewens verootmoediging voor God alleen en onwrikbare geloof in Hom.

Destydse president van die Vrystaatse Republiek MT Steyn het gesê: “Kan de eene Afrikaner neutraal blijven wanneer de andere voor Afrika sterft?” Genl. CR de Wet het ná die Anglo-Boere-oorlog op besoek aan Brittanje en Europa om hulpverlening te werf vir die verwoeste republieke, gesê: “Ek sal eerder op die ashoop saam met my volk swaarkry as om in die paleise van koninklikes te wees.”

Ditsem Nuus self, in bedryf sedert 2008 en gebaseer te Orania sedert 2015, het in 2011 in Erlichpark, Bloemfontein, met Projek Opstaan begin om uiters behoeftige kinders, veral voorskools en laerskool, te help. Die projek is daarop gemik om mense te help om hulself te help. Die projek het as vertrekpunt die redding van siele vir die Koninkryk van Christus, terwyl die projek verder fokus op terapeutiese programme vir kinders, liefde vir hulle, ouerleiding, werkskepping en entrepreneurskap.

Terselfdertyd is ’n breër teoretiese model getiteld VIS oftewel Volksinisiatief vir Selfhelp opgestel. Dit is beskikbaar vir ontleding en moontlike verwerking.

Dit dien ook genoem te word dat te Orania as uitstekende model vir praktiese en volhoubare Afrikaner vestiging, die afgelope 26 jaar verskeie beste praktyke ontwikkel is en steeds in proses van ontwikkeling is. Uit hierdie ervaring kan met vrug geput word.

Dit bring die vraag na vore: Wat is die beste oplossing vir die huidige situasie van Afrikaner-armoede en morele verval in SA? Die antwoord lê voor die handliggend nie in pleisters plak op die simptome van ’n ernstige en uitgebeide siekte nie, maar in indringende behandeling van die oorsake.

Derhalwe die volgende basiese voorstelle:

  • Die uitgangspunt behoort vyfledig te wees: Eerstens, pak alles aan in Naam van God Drie-enig; tweedens, erken dat jy lid is van die Afrikanervolk, met respek vir ander identiteite; derdens, ’n volk red homself; vierdens, moenie net ’n vis gee nie, maar leer om self te vang; en vyfdens, Afrikaners moet hul kleinlike verskille los en begin saamstaan soos nooit tevore nie.
  • Die loods en koördinering van aksies op ’n streeks- en plekbasis ter noodleniging, hulpverlening en opheffing.
  • Die intensiewe bevordering van Afrikaner-entrepreneurskap en alles wat daarmee saamhang.
  • Die stigting van ‘n Afrikaner Ondersteuningsfonds, behoorlik gegrond en geoudit.
  • Die hou van 'n Volkskongres van alle bona fide belanghebbendes binne die volgende nege maande.
  • Die opstel van 'n 10-puntplan vir Afrikaner-maatskaplike opheffing en waaraan basiese relevante aspekte gekoppel word.
  • Implementering gekoppel aan begroting, tydskaal en getaaktes.

Kommentaar op hierdie memorandum kan gelewer word op www.ditsem.net of die Facebookblad van Ditsem Nuus. Deelname en aanbiedinge vir hulpverlening kan ook op hierdie platvorms bevestig word. Op www.ditsem.net is ook 'n spesiale afdeling getiteld Afrikaner-opheffing – volg hierdie skakel:

Johann Dannhauser
REDAKTEUR

051 436 0552 - 082 773 2150

Hierdie e-posadres word van Spambotte beskerm. Jy moet JavaScript ontsper om dit te lees. | www.ditsem.net

P de B Kockstraat 7 • Universitasrif • Bloemfontein

Oranje Eggo S39 • Orania

Bladsy 1 van 17

Ora betonwerke proef Sept 2017

Artistia Food

Renosterberg lodge